Hoe ik mijn verleden losliet en mijn roots omarmde

Er zijn dingen over mij die je misschien nog niet wist. Je gaat er óf helemaal van houden… óf misschien net een beetje fronsen.

Ik ben groot geworden in de natuur, tussen de fruitbomen, appelen & peren.

Mijn jeugd bracht ik door tussen de mannen in het bos. Later stapte ik zelfs in de wereld van de jacht. “Don’t shoot me, vegan friends” want ik heb nog nooit een dier gedood.

Mijn geweer richtte ik enkel op kleiduiven, nooit op een levend wezen. Ik kon het niet. Ik kan zelfs geen spin platdrukken, ik zet ze liever zachtjes buiten.

Toen ik zwanger was van ons eerste kindje, liep ik in Frankrijk mijn jachtexamen. Een bijzondere combinatie, niet? Maar zes jaar later sloot ik dat hoofdstuk af.

Ik nam afscheid van het verleden en stapte het spirituele pad op na het intense verlies van mijn mama. Drie jaar later bracht dat pad me… opnieuw in het bos. Terug naar mijn roots. Alleen voelt alles nu anders.

Lichter. Zachter. Liefdevoller. Ik beweeg me nu met een diepere dankbaarheid door de natuur. De bossen, die me als kind al werden ingeprent als iets heiligs, omarm ik nu op mijn eigen manier.

Waarom ik destijds toch mijn jachtexamen deed?

Om mijn grootouders te eren. Om hun levenswerk te behouden voor de toekomst, voor als zij er ooit niet meer zouden zijn. Maar door mijn helingsproces en het naar binnen keren ontdekte ik iets pijnlijks zij waren, zonder het te beseffen, de bron van veel trauma’s en verdriet in onze familie.

Patronen & pijn die generaties lang werden doorgegeven.

Daarom koos ik voor mezelf.

Voor mijn partner. Voor mijn kinderen. Ik wilde diezelfde toxische levensstijl en familiepatronen niet langer voortzetten.

Het was een moeilijke beslissing, want mijn grootouders waren voor mij heilig. Maar liefde betekent soms ook loslaten wat je klein maakt. Ik gaf het jachtrecht op, het wapenbezit, en koos voor een leven waarin ik de natuur niet wil beheersen, maar ermee wil samenwerken.

En nu… keer ik terug. Niet als jager, maar als moeder.

Samen met mijn gezin en kinderen trek ik het bos in, op zoek naar avontuur.

Met blote voeten in het gras, modder aan onze handen en wind in ons haar.

Want uiteindelijk zijn wij mensen zo ontstaan : naakt in de natuur.

En dat is precies wat ik mijn kinderen wil meegeven de basis van het leven.

Verbinding. Vrijheid. Eenvoud.

Daarom kiezen we ook bewust voor hun toekomst. Hoogstwaarschijnlijk zullen onze kinderen straks de overstap maken van het katholieke onderwijs naar een Fernette-school.

Een plek waar ze op hun eigen tempo mogen leren, spelenderwijs, vanuit nieuwsgierigheid en zelfonderzoek.

En waarom ik dit met je deel?

Omdat ik wil dat jij weet dat het mag !

Als je vastzit in familieverdriet, in oude patronen of pijn die niet van jou is

kies voor jezelf !

Kies voor hoe jij het wél wilt.

Want zodra je dat doet, zul je groeien voor jezelf, voor je kinderen, en voor alles wat daarna komt.

Zo sluit voor mij de cirkel van een jeugd in het bos, via een lange weg van heling, terug naar mijn roots, maar dit keer op onze eigen voorwaarden, met liefde als kompas.

Liefs,

Jasmine